Uit de Oude Doos deel 1: TSV Firnhaberau.

maart 27, 2020

In de zeventiger jaren van de vorige eeuw waren er regelmatig  uitwisselingen met buitenlandse verenigingen. Zo weet ik dat AZSV uitwisselingen heeft gehad met o.a. FC Wokingham in Engeland en TSV Firnhaberau in Duitsland. Met name het bezoek aan Firnhaberau heeft indruk gemaakt. Firnhaberau is een wijk van Augsburg en ligt zo’n 40 kilometer van München. Op woensdag 22 mei 1974 vertrok een bus van Veldhuis vol met AZSVers van diverse pluimage richting Beieren. Velen van ons waren nog nooit zover van huis geweest.
Aangekomen in Firnhaberau werden we hartelijk ontvangen in een tent met heel veel kaffee und kuchen. Deze tent stond er ter ere van een feestweek en was er neergezet om te vieren dat het complex met een veld was uitgebreid en ook omdat wij op bezoek kwamen. We werden we in kleine groepjes verdeeld en kregen we onze gastouders toe gewezen. Dat gastouderschap verdient enig uitleg. Het was 39 jaar na het einde van de 2e wereldoorlog. Als er één plek in de oorlog was waar het nationaal socialisme hoogtij vierde was dat toch wel Beieren. Enkele mannen van rond de zestig jaar gaven toe dat ze SS’er waren geweest maar dat ze zich schaamden voor het gedachtengoed van die nazi-club. Wel vertelden ze vol trots over hun kameraadschap die ontstonden na hun ontberingen in de buurt van Stalingrad. De meesten waren oorlogsinvalide en misten wel één of meerdere ledematen. Wij werden met z’n vieren uitbesteed aan een echtpaar waarvan de man, “irgendwo weit in Russland”, in de rug geschoten was en zwaar oorlogsinvalide was. Zijn vrouw was daarentegen uiterst vitaal en misschien dat ik daar verder op in het verhaal nog op terug kom. Een groep vrouwen van rond zestig en ouder, voornamelijk oorlogsweduwen, deden heel veel vrijwilligerswerk bij de club en probeerden zo hun leed te vergeten. Enkelen van die vrouwen dachten, tegen beter weten in, dat hun mannen misschien nog wel gevangen waren in Siberië en ooit terug zouden keren.
Nadat we ons hadden geïnstalleerd in de appartementen reed onze gastvrouw ons terug naar de club. De rest van ons verblijf fungeerde zij als taxichauffeur, op één keer na. De avond vorderde en was een voorbode van de dag dat volgde.
Donderdag 23 mei, Hemelvaartsdag en Vattertag.
Hemelvaartsdag en Vattertag vallen in Duitsland altijd op één dag, waar bij de Vattertag duidelijk het belangrijkste thema is. Met  Vattertag krijgen de mannen geen ontbijt op bed of zelf geknutselde cadeautjes maar staat de hele dag in het teken van bierdrinken met vrienden. Een zuipfestijn waarin de mannenvriendschappen centraal staan. Voor de Duitse Polizei de drukste dag van het jaar. Om de dag toch nog een enigszins religieus tintje te geven werd begonnen met een RK Gottesdienst in de tent. Het roodwitte Hervormd/Gereformeerde bolwerk uit Aalten stelde zich aanvankelijk gereserveerd op maar de wetenschap dat het thuisfront dit toch niet mee kreeg stelde ons op ons gemak
De pfarrer had duidelijk opdracht gekregen om de dienst niet te lang laten duren. Hij had zijn laatste woord nog niet gezegd Of de Hasenbrau vloeide uit de diverse tapkranen.
Het begon rustig met het uitwisselen van elkaars wetenswaardigheden. We stelden ons zelfverzekerd en bijna arrogant op wetende dat Ajax de Europacup 1 afgelopen jaren had gewonnen en dat Oranje een kleine anderhalve later de wereldcup  wel even zou ophalen. Zij staken hun waarderingen voor Cruyff niet onder stoelen of banken maar ze moesten wel kwijt dat Beckenbauer niet veel voor hem onderdeed. Maar hun grootste trots was toch wel Helmut Haller. Deze geboren Augsburger voetbalde bij Juventus en was in de nadagen van zijn imponerende carrière en besloot dat te beëindigen bij FC Augsburg. Hebben wij nog steeds de frustratie van de verloren finale in 1974, zij konden zich er nog niet over heen zetten dat zij op Wembley de finale in 1966 verloren na een dubieus toegekend doelpunt aan Engeland. Terwijl het zo goed begon na de 0-1 van hun Helmut Haller.
Hoe verder de dag vorderde hoe sterker hun en onze verhalen werden. We kregen allemaal een bierpul gekregen waarin anderhalve liter van het goudgele Hasenbrau kon. We waren nog niet half op de middag toen de oud strijders het voortouw namen met het zingen van liederen waarvan onze ouders, misschien met misplaatste bewondering, konden getuigen toen de Duitsers op 10 mei 1940 ons land binnen vielen. De Trachtenkapelle probeerde uit alle macht om een wending te geven aan het repertoire maar kregen al snel in de gaten dat hun dat niet ging lukken en bliezen even later uitbundig de heimatlieder mee. In ons roodwitte gezelschap waren enkele personen die tijdens de oorlog moesten onderduiken om niet ingezet te worden bij de arbeitseinsatz maar overwonnen toch hun schroom en genoten van het bier en de bratwursten.
De zon stond nog hoog aan de hemel toen de eerste sänger van de lange banken vielen en afgevoerd werden. Onze gastfamilies keken helemaal niet vreemd op want het was uiteindelijk Vattertag.
Een dag later was het tijd om in Zuid Duitsland rond te kijken. Via München reden we naar Oberammergau en konden we genieten van de pracht en praal in de wereldberoemde kerk. We eindigden de rondreis in Garmisch Partenkirchen waar we met de lift de hoogste berg van Duitsland, de Zugspitze, op gingen. Toen we weer in Firnhaberau waren gingen we al snel weer naar onze appartementen en lagen we vroeg op bed omdat de volgende dag ook nog een toernooitje werd gespeeld.
De zaterdag begon ook weer met kaffee und kuchen en daarna enkele wedstrijdjes in toernooivorm. De resultaten zijn me niet bijgebleven want we keken alweer uit naar de afsluitende feestavond in de feesttent. En dat was heel bijzonder. Was het donderdag dat de mannen zich helemaal uitleefden, nu deden de dames ook volop mee. En het duurde niet lang of het vrouwelijk equivalent van het testosteron gingen de dames opspelen. Ook onze gastvrouw liet doorschemeren dat ze bijzonder in haar nopjes was met haar vier Herculessen. Dit is de plek niet om in details te treden maar neem van mij aan dat er niets van gekomen is wat zij zich voorgenomen had. De Hasenbrau liet haar ook aan het eind van de avond van de lange houten bank vallen. De vicepräsident van TSV Firnhaberau ontfutselde haar de autosleutels en bestelde een taxi voor ons. Met het nodige bier op gaven we ten overstaan van de taxichauffeur ongevraagd onze mening over het Duitse voetbal. Het laatste wat hij ons zei klonk als Scheiss Holländer.
De volgende ochtend zwaaiden onze gastouders ons vrolijk uit. Aan niks konden we merken dat zij de avond ervoor een feestje hadden gehad.

1 Aanvoerder Arie Wamelink wisselt geschenken uit met de aanvoerder van TSV Firnhaberau. Verder op de foto: Bertus Beernink, Roel Hoftijzer, Henk Lammers, Jan Willem te Lindert, Bennie Fries en Johan Scholten.

2 onze gastouders

3 Ab Grit met bril, reisleider en P.R. man van AZSV

4 Ben Fries voor de feesttent, links Theo Stronks

5 De huidige leider van ons succesvolle 2e elftal

6 Henk Ebbers werkt nog snel een bierpul Hasenbrau bier weg voor vertrek naar Aalten.

Met dank aan Gerrit Nijman!