Alles andés in Dinxpe

november 16, 2017

Zwitserland gaat naar het wereldkampioenschap in Rusland dankzij een onterecht gegeven strafschop in de uitwedstrijd tegen Noord-Ierland . Met de beschikbare technische hulpmiddelen – videoreferee – had deze verstrekkende scheidsrechterlijke dwaling onmiddellijk hersteld kunnen worden. Maar voetballers zijn conservatief, FIFAbestuurders al helemaal en veranderingen worden daarom slechts mondjesmaat en tergend langzaam doorgevoerd. Ook voetbaltrainers houden graag lang vast aan hun eigen gelijk en voortschrijdend inzicht is een vrijwel onbekende grootheid. Zo hield trainer Henk de Jong van De Graafschap dit seizoen vast aan zijn heilloze en hemeltergend saaie systeem met vijf verdedigers totdat achtduizend trouwe superboeren op de tribune begonnen te morren – en dat wil wat zeggen! Trainers zijn toch al vaak niet te volgen. Afgelopen zaterdag zag ik een helft van de wedstrijd DZC’68 B-1 (ook wel ‘JO-15’ genoemd want als ze al iets veranderen in de voetbalwereld is het meestal het verkeerde) tegen Flevo Boys B-1. DZC kwam na vijf minuten op voorsprong (mooi doelpunt na geweldige assist). Daarop liet de trainer van Flevo Boys, naar het schijnt een voormalige prof, meteen een invaller warmlopen die na acht minuten de ‘falende’ voorstopper kwam vervangen??!! Gelukkig verbaasde ook de coach van DZC zich over dit staaltje wancoaching. Maar deze verder sympathieke DZC’er bezondigde zich weer aan een andere typische trainerskwaal: het voortdurend coachen van de spelers in het veld. Als voormalig voetballer zou hij moeten weten dat voetballers nergens zo’n hekel aan hebben als aan een trainer die in jouw schoenen gaat staan en wil bepalen of je de bal kort of lang moet spelen en of je de tegenstander binnen- of buitenom moet passeren. Gelukkig was het zaterdag in Dinxperlo allemaal anders – of andés, zoals de autochtone bewoners van het grensdorp het zeggen. AZSV-8 speelde daar tegen het vierde van DZSV, een tegenstander die in de afgelopen twintig jaar vrijwel altijd in onze afdeling was ingedeeld. Bijna altijd verliepen deze wedstrijden volgens hetzelfde stramien: we begonnen vol goede moed maar binnen de kortste keren liep het binnen en buiten de lijn uit de hand. Maar het achtste had zich voorgenomen het anders te gaan doen en dat lukte wonderwel. De focus was, binnen én buiten het veld, volledig op het voetbal om maar weer eens een sportcliché te gebruiken. Het achtste kwam door een doelpunt van Jur – eigenlijk een voorzet maar, zoals gezegd, alles was anders deze middag – op 0-1. De blauwen scoorden daarna ook maar het achtste herpakte zich en Jan scoorde fraai de 1-2. Vlak voor rust maakte DZSV opnieuw gelijk maar ook in de tweede helft liet het achtste zich niet gek maken. Badou zette met een benutte strafschop het achtste voor de derde keer op voorsprong maar opnieuw toonde DZSV veerkracht: 3-3. Uit de mooiste aanval van de wedstrijd scoorde Badou de 3-4 en dat was de nekslag voor DZSV. Vlak voor tijd maakte Jan nog de 3-5 en het achtste was drie punten rijker. Na het laatste fluitsignaal werden gewoon handen geschud en gingen beide elftallen haast gebroederlijk van het veld. Hoe anders was dit in de meeste voorgaande edities geweest! ‘Altijd mooi om van die blauwen te winnen’ meldde Dick ’s avonds op de app. Gelijk had ie – en zeker gezien de stand op de ranglijst. Want ook daarin heeft het achtste in vergelijking met vorig jaar een metamorfose ondergaan. Winnen we de komende twee thuiswedstrijden tegen Winterswijk 2 en 3 dan zou het voormalige voetballende museum zomaar als ‘Herbstmeister’ de winterstop in kunnen gaan. En waar dat toe kan leiden, bleek al in het seizoen 1999-2000.


Geef een reactie